ปีป้อ คือ คำแรกที่ใช้เรียกตาจนภาพสุดท้าย ลมหายใจสุดท้าย..ที่เห็น.
มันทรมานจังเลย มารู้อีกที ว่าไม่มี ปีป้อแล้ว.... ร้องไห้ ทุกครั้งที่คิดถึง


การกลับไปครั้งนั้น กับครั้งนี้ที่กลับไป ตาเริ่มพูดไม่ได้แล้ว...อาการตาหนักมาก ต้องคอยดูแลทั้งคืน แทบไม่ได้หลับ คอยพลิกตัวให้ทั้งคืนเหมือนเด็กเลย ทำทุกอย่างเหมือนดูแลเด็กทั้งหมดเลย

นึกถึงปีป้อเวลาเลี้ยงดูผิงตั้งแต่เด็กๆ เป็ยชายคนนึงหิ้วหลาน ไปๆมาๆ ทั้งรถทัวร์บ้างรถไฟบ้าง แทบทุกอย่าง...เลย ขึ้นเหนือลงใต้ เป็นเด็กในเมืองใหญ่ พอเข้าบ้านนอก ก็รู้สึกแปลกๆ จากหาดใหญ่ไปเชียงราย อยากได้นุ่นอยากได้นี่ อยากกิน เคเอฟซี อยากกินพิซซ่า อยากกินนุ่นนี่ มีอยู่อย่างเดี๋ยวนี่แล่ะ ไก่ต้ม ซอสก็ไม่มี ก็โมโหตามภาษาเด็ก ของเล่นก็ไม่มีอะไรก็ไม่มี ศูนย์การค้าก็ไม่มี รู้สึกขัดใจไปหมด... ที่ไม่มีอะไรเลย มีแต่นา และก็นา

ตา พาไปทุ่งนาแทน ขับจักรยานไปทั่วอ้อมเขาลูกเล็กๆไปดูที่นา ไปจับปู จับตั๊กกาแตน จับหนู จับอะไรก็ไม่รู้ แต่ตอนเด็กซนมาก พูดภาษานี่มั่วไปหมด ทั้งเหนือ ทั้งกลาง ทั้งจีน ผสมผสานกันไป...ตอนไปจับปลานี่สิ สนุกมาก เล่อะโคลนไปหมด ขี่รถอีแต๋นไป เค้าไปไหน เราไปด้วย สนุกตามภาษาเด็ก ตาทำตระข่ายให้ไว้จับปลา ใส่ถุงเท้าให้ ทั้งตาทั้งยายเตรียมให้หมด

ผิงแอบไปเล่นกองฟาง กะน้อยตู่ โดนไล่ตี วิ่งหนีกระเจิง ทั้งน้าทั้งหลาน พากันไปแอบ
กลายเป็นเด็กนักเรียนเถื่อนด้วยน๊า.... แค่ 3 เดือน เพราะไม่มีเอกสาร หลักฐาน ป๊าไม่ยอมส่งเอกสารให้ เพราะไม่อยากให้ไปอยู่เชียงราย
สุดท้ายก็ต้องกลับไปเรียนที่หาดใหญ่ต่อ ป๊ากะม๊าเลาะกัน
บางครั้ง ม๊าแอบมารับผิง พาขึ้นเครื่องกลับเชียงราย...โดยที่ไม่มีอะไรเลย
พาไปอยุ่กะตากะยายที่นุ่น อยู่ได้ประมาณ 3 เดือน มีเพื่อนเย่อะแย่ะไปหมด
พูดอะไรก็ไม่รู้ ภาษาอะไรก้ไม่รู้ สุดท้ายเพื่อนๆจะพูดกับผิงก็พุดภาษากลาง ตลกดีแฮ่ะ ผิงๆกางจ้อง งง อยู่พักนึง จ้อง คืออะไร จ้อง คือ ร่ม
แล้วจะชอบโดนพวกผู้ชายแกล้งตลอด ด้วยที่เป็นเด็กจากที่อื่นมา แต่ก็มีต่อยกะเค้าบ้างด้วยเป็นเด็กที่ไม่ค่อยกลัวอะไร แต่ตอนนี้ เป็นเพื่อนกันหมดแล้ว โตๆกันหมดแล้ว
มีน้อยตู่คอยดูแลตลอด... อายุ เราห่างกันแค่ไม่กี่ปี...


ข้าวนึ่งงา ตอนเด็กๆ เข้าใจว่า ข้าวเหนียวคลุกขี้ดิน อร่อยดีแฮ่ะ กลุ่บๆดี บางทีปีป้อมาหาดใหญ่ ป๊าก็พาไปเที่ยวหลายๆที่
ปีป้อชอบใจ เมื่อก่อนมีหนังเทวดาท่าจะบ๊อง ผิงเรียกปีป้อเป็นเทวดาท่าจำบ๊อง ว่าปีป้อ ประมาณว่า บ้านนอกเข้าเมือง
โดยภาษาเด็กนี่แล่ะ ป๊าพาปีป้อไปเที่ยวผับ ปีป้อชอบ ชอบดู คาบาเร่ย์ ชอบเหล้านอก อะไรประมาณนี้

พอเริ่มโตขึ้น แทบไม่สนใจอะไรเลย ไปไหนมาไหนดึก จะมีตาแก่ๆ ขี่จักรยานมาตามถึงที่ เพราะกลางคืนที่นั่นมันอันตราย
ตาทำแบบนี้จนโตขึ้นจนบัจจุบัน ถ้าตาไม่เจ็บ ตาก็จะมารับถึงที่เลย
ตอนเด็กๆมีงานโรงเรียนงานวัดนี่แล่ะ ตามภาษาบ้านนอก ตา ก็ไปตามไปรับ ขี่จักรยานไปตามเคย ทุกคนก็กลับมาหมดแล้วมานดึกมาก ตามภาษาเด็ก ป.3 กอดตาบนรถจักรยายกลับมา.....

พออยู่มหาลัย แทบไม่มีเวลากลับไป จนมารู้ว่าตาป่วย คิดว่าคงไม่เป็นไร ไปหาซื้ออาหารเสริมให้กิน...กลับไปครั่งนั้น ตายังพูดได้ ยิ้มได้ เดินได้ หัวเราะได้ ยังกินน้ำแครอทที่ผิงซื้อไปให้ บอกว่าไม่อร่อยแต่กินจนหมดเลย ยังกินอาหารเสริมที่ผิงซื้อให้เลย พอผิงกลับมาตาก็ไม่ยอกกินอะไรเลย.... จนวันที่ได้รับโทรศัพท์ ว่าปีป้อ อาการหนัก..อยู่โรงพยาบาล ขุนตาล
ปีป้อ แทบพูดไม่ได้แล้ว แกเหนื่อยมาก คำสุดท้ายที่ได้ยิน ทางโทรศัพท์ ล๊าอยู่ไหน ผิงถึงกับร้องไห้ ฟูมฟาย บอกว่าคิดถึง อยากกลับไปหา รอก่อนน่ะ รอผิงก่อน ตอนแรกคิดว่าจะไม่สอบแล้ว จะกลับ ม๊าบอกว่าสอบให้เสร็จก่อน


หาหนังสือ หาอะไรมาอ่านเกี่ยวกับโรคมะเร็ง หญ้าปักกิ่ง ถามอาจารย์ Kunuch อาจารย์ก็ให้คำปรึกษาอย่างดี
ไปหาซื้อคิดว่าไม่มีแล้ว พอเจอสวรรค์ช่วย เจอน้ำหญ้าปักกิ่ง ซื้อน้ำหญ้าปักกิ่งคั้น ไปหลายๆขวด หาซื้อลังหลาสติกใส่น้ำแข็งไป หิ้วยิ่งกว่าคนบ้าเลย รถทัวร์ก็ดันเสีย...4 ช.ม ร้องไห้เลยอะ ตาก็รอ กลัวไปไม่ทัน
รถก็ขึ้นผิดสาย ไปลงที่เชียงของ รีบเลยจ้างมอไซต์รับจ้าง 400 บาท มาส่งถึงที่ เป็นห่วงตา น้ำแข็งก็เริ่มละลายหมดเลย
พอถึงบ้าน เห็นตานอน สภาพผอมมาก พอเห็น ผิงเท่านั้น ตาร้องไห้ ผิงก็ร้องไห้ ผิงบอกตาว่า กินน้ำน่ะ ตาก็อยากกิน
กินได้แค่ฝาเดี๋ยว ปีป้อกินน้ำก็แทบไม่ได้.....แล้ว ร้องไห้เลย อยากให้ปีป้อ กินให้หมด 8 – 9 ขวดที่ซื้อมา
ผิงบอกว่ากินน่ะ จะได้หาย ปีป้อส่ายหน้าร้องไห้ ทรมานจังเลย


2 คืนเต็มที่ผิงไม่ได้หลับ คอยดูปีป้อตลอด เพราะตอนเช้าจะมีม๊าและหลายๆคนดูแล กลางวันผิงก็หลับแทน
คืนที่ 3 ช่วยกันดูแล ปีป้อ ร้องปวดท้องแบบทรมาน ยาก็กินไม่ได้ พอตอนเช้าเอาปีป้อไปโรงบาล ปีป้อไม่ชอบโรงบาล คราวที่แล้วปีป้อ ร้องออกมา บอกว่าอยากกลับบ้าน เลยต้องพากลับ วันนั้น พาปีป้อ ไปโรงบาลตอนเช้าในสภาพที่แกไม่ค่อยรู้สึกตัว เข้าห้องด่วน ทำทุกอย่าง ฉีดนุ่นนี่เต็มไปหมด สายเย่อะไปหมด สงสาร เค้าเอาสายยางให้อาหารมาให้อาหาร.. ทรมานมาก สงสารปีป้อมาก พอกลางวันเค้ามาล้างท้องดู มีเลือดอยู่ในกระเพราะอาหาร.. เลือดค้าง...ดูด จนเลือดใหม่ออกมา ยืนสั่นไปหมด...
น้ำตาไหล มือที่แกว่งไปมา ต้องคอยดูตลอด ตอนแรกบอกว่าต้องการเลือด หมอบอกว่าไม่มี พอบอกว่าต้องการเลือดเค้าบอกว่าต้องไปไกล เลยบอกว่าเอาของพวกเรามั้ย เค้าบอกว่าไม่ได้ จะเอาเลือดมาก็ต้องมีเลือดอื่นไปทดแทน เริ่มน้อยใจว่าทำไม ตัวเราชอบไปบริจาคเลือด แต่พอเวลาสำคัญๆแบบนี้ เค้ากลับให้เลือดกับเราไม่ได้ เพราะปีป้อสูญเสียเลือดมาก


พอเริ่มดึกๆแล้ว หมอมาดูอาการ หมอวัดความดัน ความดันต่ำมาก ทุกคนเริ่มใจหาย หมอบอกว่าให้รีบพาปีป้อกลับบ้าน
ให้เค้าไปสบายที่บ้าน ตอนแรกม๊าขอเวลา 15 นาที ว่าอย่าพึ่งถอดเครื่องออก แต่มีไอปั๋นไอน้าตัวแสบบอกว่าเอาออกเลย หมอก็รีบจัดการ ม๊าวันนั้นเอาปีป้อขึ้นรถกระบะ กลับแล้วขับเร็วมาก มากจนผิงกลัว เพราะม๊าไม่เคยขับเร็วและตีโค้งขนาดนั้น ผิงจับมือปีป้อไว้ตลอดทาง ขับรถผ่านทางยามค่ำคืน คอยผวานาตลอดทางให้เกิด ปาฏิหาริย์ และก็ ปาฏิหาริย์


พอถึงบ้านไม่กี่ช.ม ปีป้อก็จากไป ด้วยลมหายใจช้าลง ช้าลง ก่อนไป ปีป้อ ลืมตาพยายามมองดูทุกคน แล้วก็จาไป...
ทุกคนที่ต่างพามาเยี่ยมปีป้อ ตอนปีป้อป่วยไม่ต่ำกว่า 50-60 คน
วันนั้น เวลา 11.40 p.m วันที่ 6 ตุลาคม 2553
วันที่ปีป้อจากไปไม่มีวันกลับ ทุกคนพากันร้องไห้ แม้แต่เจ้าผาก เจ้าหมา มานยังเศร้า มันดูปีป้อนอนข้างๆ มันเองก็คงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น วันที่เผาศพ เห็นตาครั้งสุดท้าย ใจหายยังไง ยังไง

พยามไปถ่ายรูป ที่ๆปีป้อเคยพาไป เคยผ่าน มันเศร้า ถ่ายไปร้องไห้ไป จะยังไงผิงก็รักปีป้อมาก